Би хөдөөний нэгэн жижиг сумаас Улаанбаатар хотод их сургуульд сурахаар ирсэн юм. Аав ээж хоёр маань малчин бөгөөд малынхаа ашиг шимээр намайг явуулсан ч сургалтын төлбөр, байрны түрээс гээд хотын зардал хэтэрхий өндөр байлаа. Би аав ээждээ ачаалал өгөхгүйн тулд хичээлийнхээ хажуугаар ажил хийхээр шийдэв. Оюутан хүнд олдох хамгийн амархан бөгөөд цалинтай ажил нь барилгын хар ажил байлаа.

Би өглөө нь хичээлдээ суугаад, үдээс хойш 14:00 цагаас шөнийн 22:00 цаг хүртэл барилгын талбай дээр тоос шороо, цемент зөөж, цемент зуурдаг байв. Өвлийн хүйтэнд бээрсэн гараараа хүнд банз, төмөр зөөхөд хамаг бие минь янгинаж өвддөг байсан ч "Сургалтын төлбөрөө заавал олно" гэсэн ганцхан зорилготой байлаа. Хоосон халаастай, ходоод минь хоосон байх үе зөндөө тохиолддог байсан ч би шантарсангүй.

Гэтэл нэгэн өвлийн орой барилгын дөрвөн давхраас хүнд материал буулгаж байтал миний доор байсан модон тавцан хугарч, би доошоо унаж орхисон юм. Би унахдаа төмөр тавцан дээр маш хүчтэй цохигдож, барилгын хог хаягдал дунд ухаангүй хэвтэж үлдэв. Сэрэхэд би харанхуй, хүйтэн барилгын талбайд ганцаараа, хөл минь хөдлөхгүй болчихсон, хамаг бие минь цусанд будагдсан байлаа. Барилгын даамал болон бусад ажилчид намайг осолд орсныг хараад, өөрсдөө хариуцлагаас зугтаж, намайг тэнд нь орхиод явчихсан байлаа...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах