Би хотод ирээд арван жил болж байна. Энд олон улсын байгууллагад менежер хийж, маш завгүй, өдөр бүр л хурал цуглаан гэсээр өөрийгөө маш чухал ажил хийж байна гэж боддог байлаа. Харин миний ээж хөдөө сумын төвд ганцаараа амьдардаг байсан юм. Намайг утсаар ярих бүрт ээж минь: "Миний охин нэг амралтаараа ирэхгүй юм уу, ээж нь цайныхаа сүүг бэлдчихээд хүлээж л байна" гэж зөөлөн дуугаар хэлдэг байв. Харин би үргэлж: "Ээж ээ, би маш завгүй байна. Дараа сард очно доо" гэж худлаа хэлж, сар бүр данс руу нь бага зэрэг мөнгө шилжүүлчихээд үүргээ биелүүлсэн мэт санаа амарч суудаг байлаа.

Энэ мэтчилэн явсаар ээжтэйгээ уулзаагүй гурван жил өнгөрчээ. Тэгтэл нэгэн намар сумын дарга над руу утасдаж, ээжийг маань гэнэт зүрх нь зогсож, өөд болсон тухай аймшигт мэдээг дуулгав. Би тэр мэдээг сонсоод толгой руу хүнд зүйлээр цохиод авах шиг л болж, ямар ч ухаангүй хөдөө гэр рүү нь давхисан. Оршуулгын ажил явдлыг дуусгаад, ээжийнхээ хоосон, хүйтэн байшинд ганцаараа үлдэж, түүний хэрэглэж байсан зүйлсийг цэгцэлж эхэллээ.

Гэрийнх нь баруун буланд байх хуучин модон авдрыг нь нээж үзтэл, дотор нь миний багадаа өмсөж байсан хувцаснууд, сургуульд байхдаа авч байсан баярын бичгүүд, миний сошиалд тавьж байсан зургуудыг нэг бүрчлэн угааж наасан тэмдэглэлийн дэвтэр байв. Тэгээд тэр бүхний доор улаан даавуунд ороосон, хуучирч зэвэрсэн мөнгөн аяга байхыг оллоо. Тэр аяганы доор ээжийн минь чичрүүлсэн гараар бичсэн нэгэн захидал байсан бөгөөд би түүнийг уншиж эхлээд өөрийгөө хамгийн адгийн, арчаагүй охин гэдгээ ухаарч зүрх минь зүсэгдсэн юм...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах