Миний амьдралын хамгийн хүнд, хэзээ ч мартагдахааргүй тэр нэгэн өвлийн шөнийг би өнөөдөр сэтгэлээ нээн бичиж байна. Би эхнэрээсээ салж, 4 настай хүүтэйгээ гэр хорооллын жижиг гэрт ганцаараа үлдсэн юм. Ажил олдохгүй, олсон хэдэн төгрөг нь байрны түрээс, өдөр тутмын хоолонд хүрэхтэй үгүйтэй явсаар нэг өдөр хүү минь хүнд өвдлөө. Хүүгийн маань халуун нь 39 хэм хүрч чичрэн, уушиг нь хэржигнэн уйлахад надад эм авах мөнгө байсангүй. Халаасандаа байсан сүүлчийн 12 мянган төгрөгөөрөө сумын эмийн сангаас халуун бууруулах сироп аваад, гэртээ ирэхэд зуухандаа түлэх ганц ч мод, нүүрс үлдээгүй байлаа.

Гэр маань гаднаасаа ч хүйтэн, амьсгалах бүрт цагаан уур савсаж байв. Би хүүгээ зузаан хөнжлөөр хучин тэврээд, хүйтэн зуухныхаа хажууд шалан дээр суулаа. Гэрт гал байхгүй, хүүхэд маань даарах тусам халуун нь улам нэмэгдэж чичрэхэд би өөрийнхөө арчаагүй, мөнгөгүй зандаа зүрх минь зүсэгдэж, тооноор тусах сарны гэрлийг ширтэн "Би ямар муу аав бэ" гэж чимээгүй нулимсаа урсгаж байлаа. Хүү маань миний хүзүүгээр чанга тэврээд: "Аав аа, би даараад байна, зуухнаас дулаахан гэрэл гарахгүй байна" гэж сулхан дуугаар хэлэхэд би яахаа мэдэхгүй, ямар ч гарцгүй гацаж орхисон. Яг тэр шөнө дунд манай хаалгыг хэн нэгэн маш хүчтэй тогшив...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах