Би айлын бэр болно гэдгийг эхэндээ гоё зүйл гэж боддог байлаа. Нөхөртөө хайртай, хадам ээж аавдаа хүндэтгэлтэй, амралтын өдрөөр хоол цай хийгээд очдог, баяраар түрүүлж бэлэг сонгодог тийм л бэр байя гэж бодсон. Үнэндээ би тэр айлд орсон эхний өдрөөсөө л таалагдах гэж хичээсэн дээ.

Нөхрийн маань эгч их шулуун хүн. Анх уулзахдаа “манай дүү жаахан эрх, чи сайн авч яваарай” гэж инээгээд хэлж байсан. Би тухайн үед сайхан зөвлөгөө гэж ойлгосон. Харин дараа дараагийн үг нь зөвлөгөө биш, намайг хэмжих жин байсан юм билээ. Миний хийсэн хоол, өмссөн хувцас, ярьж байгаа өнгө хүртэл түүнд нэг л болохгүй.

Хадам ээж өөрөө муу хүн биш ээ. Гэхдээ охиноо л дагана. Эгч нь “энэ чинь давс ихдүүлчихжээ” гэвэл ээж нь “тийм байна” гэнэ. “Айлын охин арай л сулбагар юм” гэвэл ээж нь “одоо залуу хүмүүс ийм болсон” гэнэ. Нөхөр маань дэргэд байсан ч дуугүй. Би орой нь гэртээ ирээд “чи яагаад юм хэлдэггүй юм?” гэхээр “эгч тийм л хүн шүү дээ, битгий тоо” гэдэг байлаа.

Гурван жил би битгий тоо гэж өөртөө хэлсэн. Жирэмсэн байхдаа хүртэл долоо хоног бүр очиж хоол хийдэг байсан. Хөл хавагнаад зогсоход хэцүү байхад хадам эгч “эмэгтэй хүн жирэмсэн гээд өөрийгөө хэт өрөвдөөд сурчихвал дараа нь хүүхдээ ч өсгөж чаддаггүй” гэж хэлсэн. Би инээгээд өнгөрсөн ч дотроо их уйлсан.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах