Би анхны ажлаа их хайрладаг байсан. Их сургуулиа төгсөөд шууд орсон болохоор тэр байгууллага миний хувьд ажил гэхээсээ илүү өөрийгөө батлах газар байсан. Өглөө хамгийн түрүүнд ирнэ, орой хамгийн сүүлд гарна, амралтын өдөр хүртэл мэйл шалгана. “Залуу хүн хөдөлмөрлөвөл дээшээ гарна” гэж үнэхээр итгэдэг байлаа.

Манай дарга эхэндээ надад сайн ханддаг байсан. “Чи хурдан сурч байна”, “чи найдвартай хүүхэд байна” гээд магтана. Би тэр магтаалд нь урамшаад улам л их ажил авдаг болсон. Хүний тайлан засна, өөр багийн презентаци хийнэ, даргын хувийн уулзалтын материал хүртэл бэлдэнэ. Цалин нэмэгдэхгүй байсан ч “туршлага болж байна” гэж өөрийгөө хуурдаг байлаа.

Гурван жилийн дараа би ядарч эхэлсэн. Нойргүй, ууртай, жижиг зүйлд уйлдаг болчихсон. Найзуудтайгаа уулзахаа больсон, гэрийнхэнтэйгээ ярьсан ч ажил л ярьдаг. Ээж минь “миний охин ийм цонхийсон байгаагүй дээ” гэхээр нь “зүгээр ээ, улирлын ажил их байна” гэж худлаа инээнэ.

Нэг өдөр би цалингаа нэмүүлэх тухай даргатай уулзахаар зориг гаргасан. Миний хийсэн ажлын жагсаалт, нэмэлт үүргүүд, авчирсан үр дүнгээ бүгдийг нь бичээд орсон. Гэтэл дарга маань миний цаасыг хараад инээсэн. “Чи өөрийгөө арай их үнэлээд байгаа юм биш үү? Чам шиг ажиллах хүн хаа сайгүй байна” гэж хэлсэн.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах