Би анхны хайраа мартсан гэж боддог байсан. Их сургуулийн хоёрдугаар курсэд үерхэж, хоёр жил хамт байсан хүн. Тэр үед бид хоёрын хайр ертөнцийн хамгийн том зүйл шиг санагддаг байлаа. Гэхдээ тэр гадагшаа сурахаар явж, би энд үлдсэн. Эхэндээ хүлээнэ гэсэн, дараа нь холдсон. Ингээд л дууссан.

Дараа нь би нөхөртэйгөө танилцсан. Нөхөр маань анхны хайр шиг галтай, шүлэг шиг хүн биш. Харин тайван, найдвартай, үг багатай. Намайг өвдөхөд эм авчирна, аав ээжид минь хүндэтгэлтэй, цалин буухаараа гэрийн мөнгөө түрүүлж тавина. Би түүний тайванд дурласан.

Гэрлээд таван жил өнгөрөхөд амьдрал жирийн болсон. Хүүхэд, ажил, зээл, хоол, угаалга. Нөхөр бид хоёрын яриа “сүү авсан уу?”, “хүүхдийн цэцэрлэгийн мөнгө төлсөн үү?” гэхээс хэтрэхгүй үе олон. Би заримдаа залуу насны догдлол хаачив гэж боддог байсан ч өөртөө “амьдрал ийм л байдаг” гэдэг байлаа.

Нэг өдөр сошиал дээр анхны хайр маань намайг нэмсэн. Зүрх нэг сонин цохилсон. Профайл зураг нь өөрчлөгдсөн ч нүд нь яг хэвээрээ. Мэнд мэдээд бичсэн. Би эхэндээ энгийн хариулсан. Гэхдээ бидний яриа хурдан дотно болсон. “Чи одоо ч инээхдээ нүдээ анидаг уу?” гэхэд нь би өөрийгөө хорин настай охин шиг мэдэрсэн.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах