Нөхөр маань манай гэрийн гол орлоготой хүн байсан. Би цалинтай ч бага, хүүхдийн цэцэрлэг, хоол хүнс, зээл гээд бүх том зүйлийг тэр даадаг. Тэр өөрөө ч “би гэрээ авч явна” гэж бахархдаг байсан. Би түүнийгээ хүндэлдэг, заримдаа жаахан айдаг ч байсан байх.

Гэтэл нэг өдөр компанийнх нь салбар хаагдаад тэр ажилгүй болсон. Эхний долоо хоногт бид хоёр “зүгээр ээ, чи сайн хүн, хурдан ажил олно” гэж ярьсан. Тэр ч өөртөө итгэлтэй байсан. CV явуулна, ярилцлагад орно. Би ч гэртээ уур амьсгалыг тайван байлгах гэж хичээсэн.

Сар өнгөрөхөд тэр өөрчлөгдөж эхэлсэн. Өглөө оройтож босно, утсаа ширтэнэ, хүүхэд дуугарахад уурлана. Би ажлаасаа ирээд хоол хийж, гэр цэвэрлэж, хүүхдээ унтуулна. Тэр “би угаасаа хэрэггүй хүн болчихлоо” гэж хэлдэг болсон. Эхэндээ би түүнийг өрөвдөж, тайтгаруулдаг байлаа.

Гурав дахь сардаа бид хадгаламжаа бараг дуусгасан. Түрээсийн өдөр ойртож, миний цалин хүрэхгүй байв. Би нэмэлт ажил авсан. Орой хүүхдээ унтуулсны дараа сууж бичиг баримт шивнэ. Нэг шөнө би ядраад ширээн дээр унтчихсан байхад нөхөр маань “чи намайг эр хүн биш гэж бодож байгаа биз дээ?” гэж асуусан.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах