Манай нөхөр муу хүн биш гэж би олон жил хэлдэг байсан. Ууртай л болохоос, архи уухаараа л хэцүү болохоос, ажил нь стресс ихтэй болохоор л гэж өөрийгөө тайвшруулна. Тэр намайг цохидоггүй байсан. Гэхдээ үгээр маш их өвтгөнө. “Чи хэн юм?”, “чамгүй бол би илүү дээр амьдарна”, “чи юу ч чаддаггүй” гэх мэт үгс өдөр бүрийн хоол шиг болсон.

Эхэндээ би маргадаг байсан. Дараа нь дуугүй болдог болсон. Учир нь маргавал уур нь улам нэмэгдэнэ. Хүүхдүүд айна. Би гэрийн уур амьсгалыг тайван байлгах гэж өөрийн дууг унтраасан. Гэхдээ дуугүй байлаа гээд гэр тайван болдоггүй, зүгээр л миний дотор чимээгүй сүйрдэг юм билээ.

Манай хажуу хаалганы эмээ их намхан, цагаан үстэй хүн. Шатанд таарахаар “сайн уу, охин минь” гээд инээнэ. Би түүнтэй их юм ярьдаггүй байсан. Гэхдээ тэр манай гэрийн хэрүүл, хаалга савалт, хүүхдийн уйлах дууг сонсдог байсан байх. Би ичээд түүнээс нүд буруулдаг.

Нэг орой нөхөр маань ажил дээрээ уурласан гээд гэртээ ирээд над руу хашгичсан. Хүүхэд хоёр өрөөндөө уйлж, би гал тогоонд зогсож байлаа. Тэр хаалга савж гараад явсны дараа хөрш эмээ хаалга тогшсон. Би нүдээ арчаад онгойлготол тэр “охин минь, чи амьд байгаа биз дээ?” гэж асуусан.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах