Би нэг найзтайгаа арван хоёр жил нөхөрлөсөн. Бид хоёр нэг ангийн хүүхдүүд, дараа нь нэг хотод ажиллаж, нэгнийхээ амьдралын бүх улирлыг хамт туулсан. Хайр дурлал бүтэхгүй үед тэр ирдэг, ээж өвдөхөд би очдог. Тийм найз хүн амьдралд олон олддоггүй юм билээ.

Бидний муудалцаан үнэндээ инээдтэй жижиг зүйлээс эхэлсэн. Миний төрсөн өдөрт тэр ирж чадаагүй. Ажилтай байсан гэсэн. Би тухайн үед их гомдсон. “Чи надад цаг гаргаж чаддаггүй” гэж бичсэн. Тэр ч хариуд нь “би үргэлж чиний асуудалд гүйж очдог, нэг удаа ойлгож болдоггүй юм уу?” гэсэн. Ингээд л бид хоёрын эго хоёр талаасаа мөргөлдсөн.

Хэдэн долоо хоног бид дуугараагүй. Тэр нэг удаа “ярилцъя” гэж бичсэн. Би зориуд хариулаагүй. “Надаас түрүүлж уучлалт гуйг” гэж бодсон. Дараа нь би ч бичье гэж бодсон ч “маргааш” гэж хойшлуулсан. Хүн амьдрал маргаашийг заавал өгнө гэж ямар гэнэн итгэдэг юм бэ.

Нэг өглөө манай ангийн группт мэдээ орсон. Найз маань осолд орж нас барсан гэж. Би эхэндээ уншсан зүйлээ ойлгоогүй. Дахиад уншсан. Утас нь гартаа байсан ч би хөдөлж чадаагүй. Миний хамгийн сүүлд түүнд хэлсэн үг ууртай, гомдолтой үг байсан.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах