Би найзтайгаа арван таван жил нөхөрлөсөн. Дунд сургуулийн нэг ширээнээс эхэлсэн нөхөрлөл. Тэр миний бүх нууцыг мэднэ, би түүний бүх гомдлыг сонсоно. Хүмүүс бид хоёрыг эгч дүүс шиг гэдэг байсан.

Найз маань хуримаа хийхээр болоход намайг хамгийн түрүүнд сүйт бүсгүйн найз болгоно гэж хэлсэн. Би даашинз сонголцож, урилга тарааж, ширээний чимэглэл хүртэл хийлцсэн. Үнэндээ өөрийн хурим шиг л гүйсэн дээ. Найз минь жаргалтай байгааг хараад би үнэхээр баярлаж байсан.

Гэхдээ түүний сүйт залуу надад нэг л хүйтэн санагддаг байсан. Найзыг минь олон хүний дэргэд жижигрүүлж хошигноно. “Манай хүн чинь мөнгө барихдаа муу”, “толгой нь ажиллахгүй ч сэтгэл сайтай” гэх мэт. Хүмүүс инээнэ, найз маань ч инээдэг. Харин би дотроо эвгүйцдэг.

Хуримын өдөр намайг тост хэл гэж дуудсан. Би урьдчилж бэлдсэн гоё үгтэй байсан. Гэхдээ найзын нөхөр өмнө нь дахиж нэг “энэ маань надгүй бол юу ч хийж чадахгүй” гэж хэлэхэд дотор нэг юм тэсэрсэн. Би микрофон бариад “миний найз хэн нэгний ард биш, өөрийнхөөрөө гэрэлтдэг эмэгтэй” гэж эхэлсэн. Хүмүүс алга ташсан. Харин хүргэн царайгаа барайлгасан. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах