Би хүүгээ ганцаараа өсгөсөн. Нөхөр бид хоёр хүүг гурван настай байхад салсан. Түүнээс хойш би хоёр хүний ажил хийж, хоёр хүний хайр өгөх гэж явсан. Хүү минь ухаантай, дуугүй, ээжийгээ өрөвддөг хүүхэд болж өссөн. Энэ нь сайн ч юм шиг, бас миний зүрхийг өвтгөдөг байсан.

Хүү маань гадаадад сурах тэтгэлэг авсан өдөр би баярлаад уйлсан. Хүмүүс “чи чадлаа” гэж хэлсэн. Би ч өөртөө “миний олон жилийн хөдөлмөр талаар болоогүй” гэж хэлсэн. Гэхдээ баярын цаана нэг айдас байсан. Хүү минь явбал би хэн болох вэ? Миний өдөр бүрийн утга учир хаана үлдэх вэ?

Бэлтгэл хийсэн сарууд хурдан өнгөрсөн. Чемодан, бичиг баримт, дулаан хувцас, эм, монгол хоолны амтлагч хүртэл хийж өгсөн. Би хүүдээ өдөр бүр зөвлөгөө өгнө. “Хоолоо сайн ид”, “хүнтэй болгоомжтой харьц”, “мөнгөө хэмнэ”. Хүү маань “ээж ээ, би чадна аа” гэж инээнэ.

Онгоцны буудал дээр тэврэхэд тэр миний мөрнөөс өндөр болчихсон байлаа. Би түүний хүүхэд байх үеийн үнэрийг хайсан ч олдоогүй. Хүү минь явж, хаалганы цаана алга болсон. Би хүмүүсийн дунд ганцаараа зогсоод “би амьдралынхаа хамгийн том ажлыг дуусгачихлаа. Одоо би яах юм бэ?” гэж бодсон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах