Дүү маань их сургуулиа төгсөөд ажилд орсон ч нэг л тогтворгүй байсан. Нэг ажилд орно, гарна. Өглөө оройтож босно, гэрийнхэндээ дуугарч өгөхгүй. Би айлын том хүүхдийн зангаар байнга загнана. “Чи хэзээ том болох юм?”, “ээжийг битгий зовоогоод бай” гэдэг байлаа.

Ээж дүүг өмөөрнө. “Сэтгэл нь нэг л биш байна” гэнэ. Би “сэтгэл биш, залхуурал” гэж боддог байсан. Би өөрөө олон жил ажиллаж, өр зээл төлж, гэрээ авч явсан болохоор дүүгийн сул байдлыг ойлгож чаддаггүй байж. Одоо бодоход би ойлгох гэж оролдоогүй.

Нэг өдөр дүүгийн утас манайд үлдчихсэн. Тэр дэлгүүр гарахдаа орхиод явсан юм. Утас нь тасралтгүй дуугараад байхаар нь би харав. Дэлгэц дээр “Чи өнөөдөр өөртөө юм хийхгүй шүү, над руу бич” гэсэн мессеж гарч ирсэн. Миний зүрх савлаад явчихсан.

Би мессенжерийг нь нээх ёсгүй байсан. Гэхдээ айдас намайг дарсан. Чат дотор дүү маань нэг найздаа “би өглөө сэрэхээс айдаг”, “гэрийнхэн намайг хэрэггүй гэж боддог”, “эгч намайг үзэн яддаг байх” гэж бичсэн байсан. Би утсаа бариад “би дүүгээ хүмүүжүүлж байна гэж бодсон, гэтэл би түүнийг түлхэж байсан юм байна” гэж бодсон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах