Би энэ түүхийг эрэгтэй хүний хувьд ярьж байна. Магадгүй ичмээр. Гэхдээ хэлэх ёстой. Эхнэр маань гэрээсээ гар урлалын жижиг зүйл хийж зардаг байсан. Ээмэг, лаа, саван, бэлгийн багц гээд янз бүр. Би эхэндээ “хөөрхөн хобби” гэж боддог байлаа.

Үнэндээ манай гэрийн олон жижиг зардлыг тэр хобби нь даадаг байсан. Хүүхдийн дугуйлан, хүнсний нэмэлт мөнгө, баярын бэлэг, заримдаа миний шатахуун хүртэл. Гэхдээ би цалингаа гол орлого гэж бодоод, өөрийгөө гэрээ авч явж байна гэж итгэдэг байсан.

Эхнэр маань орой хүүхдээ унтуулсны дараа шөнө дунд хүртэл сууна. Би зурагт үзээд хэвтэнэ. Тэр “маргааш хүргэлт ихтэй” гэхэд нь “чи өөрөө л дуртай юм чинь” гэж хэлдэг байсан. Тэр үгний цаана би түүний хөдөлмөрийг хөдөлмөр гэж үздэггүй байжээ.

Нэг өдөр найзууд ирсэн. Ширээн дээр эхнэрийн хийсэн бараанууд байсан. Найз маань “танай эхнэр бизнесвумен юм байна шүү” гэхэд би инээгээд “бизнес гэхэд арай л жижиг дээ, гэрийн тоглоом” гэж хэлчихсэн. Эхнэр тэр үед юу ч хэлээгүй. Орой нь тэр бараагаа хайрцаглаж эхэлсэн. Би “яах гэж байгаа юм?” гэхэд тэр “тоглоомоо аваад явъя” гэсэн. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах