Эгч маань нөхөртэйгөө гаднаасаа сайхан амьдардаг байлаа. Байртай, машинтай, хоёр хүүхэдтэй. Баяраар зураг авахуулахад бүгд инээмсэглэнэ. Эгч маань ядарсан харагддаг ч “зүгээр ээ, хүүхдүүдтэй айл ийм байдаг” гэж хэлдэг.

Би заримдаа түүний гар дээрх жижиг хөхрөлтийг хардаг байсан. “Хаалганд хавчуулчихсан”, “гал тогоонд мөргөчихсөн” гэнэ. Би итгэхийг хүсдэг байсан. Учир нь итгэхгүй бол би юу хийхээ мэдэхгүй. Манай гэр бүл “айлын амьдралд битгий оролц” гэдэг хүмүүжилтэй.

Нэг шөнө 2 цагт утас дуугарсан. Эгчийн маань том охин залгаж байлаа. Хоолой нь чичирсэн. “Эгч ээ, та ирж болох уу?” гэсэн. Би юу болсон гэж асуухад тэр “ээж уйлаад байна” гэж шивнэсэн. Миний зүрх шууд хөлдсөн.

Би такси бариад явж байхдаа “энэ удаа ч бас хаалганд мөргөсөн гэж хэлэх болов уу? Би дахиад л итгэсэн дүр эсгэх үү?” гэж бодсоор очсон. Хаалга онгойход зээ охин минь нүд нь улайсан зогсож байсан. Дотор өрөөнөөс эгч “битгий ор” гэж хэлсэн. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах