Хүү маань арван найм хүрээд анхны цагийн ажилдаа орсон. Би баярласан. “Эр хүн хөдөлмөр мэдэх хэрэгтэй” гэж бодсон. Манай амьдрал баян биш болохоор хүүгийн багахан орлого ч гэрт нэмэр болно гэж нууцхан найдаж байлаа.

Эхний цалингаа авах өдөр тэр их догдолсон. Өглөө гарахдаа “ээж ээ, өнөөдөр цалин бууна” гэж инээсэн. Би ч “сайн байна, мөнгөө зөв зарцуулаарай” гэж хэлсэн. Дотроо бол байрны мөнгө, дүүгийн хичээлийн хэрэгсэл, хүнс гээд тооцоо бодож байсан.

Орой хүү маань жижиг дугтуй барьж ирсэн. “Ээж ээ, энэ танд” гэсэн. Дотор нь цалингийнх нь ихэнх байсан. Би эхэндээ бахархсан. Миний хүү ямар ухаантай юм бэ гэж. Гэхдээ дугтуйн гадна “та одоо жаахан амраарай” гэж бичсэн байхыг хараад сэтгэл нэг л сонин болсон.

Тэр шөнө би дугтуйг ширээн дээр тавиад удаан харсан. “Миний хүү анхны цалингаа өөртөө гутал авах гэж биш, ээжийгээ амраах гэж өгч байна. Энэ хайр уу, эсвэл би түүнийг миний ядаргаанд хариуцлагатай болгочихсон уу?” гэж бодсоор өглөө болгосон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах