Манай охин арван тавтай. Өсвөр нас, толь, найзууд, сошиал гээд бүх зүйл нь эмзэг үе. Би өөрөө багадаа махлаг байсан болохоор охиноо “өөрийгөө анхаараасай” гэж боддог байлаа. Гэхдээ тэр бодлоо би буруу үгээр илэрхийлдэг байсан.

“Орой их идэхгүй шүү”, “энэ өмд жаахан бариад байна уу?”, “чихэр бага ид, таргална” гэх мэт. Би үүнийг анхаарал гэж бодсон. Тоглоом шиг хэлнэ. Охин маань инээгээд өнгөрдөг. Тэгэхээр нь би зүгээр л гэж боддог байлаа.

Сүүлийн үед тэр хоолны ширээнээс хурдан босдог болсон. “Сургууль дээр идсэн”, “гэдэс өвдөөд байна”, “дараа идье” гэнэ. Би эхэндээ өсвөр насны ааш гэж бодсон. Нэг өдөр өрөөг нь цэвэрлэхэд хогийн савнаас салфеткад боосон бүтэн хоол гарч ирсэн.

Би тэр хоолыг хараад гар салгалаа. Дараагийн өдөр дахиж ажигласан. Охин маань хоолоо амандаа хийж байгаа дүр үзүүлээд дараа нь салфетка руу нууж байв. Би “миний хэлсэн жижиг жижиг үгс охины минь хоолойг боож эхэлсэн юм биш биз?” гэж бодсоор шөнө болгосон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах