Хүмүүс нөхрийг минь сайн хүн гэдэг. Архи уухгүй, гадуур тэнэхгүй, цалингаа өгнө, хүүхдүүддээ уурлаад байдаггүй. Би ч олон жил “муу хүн биш юм чинь” гэж өөрийгөө тайвшруулж амьдарсан. Гэхдээ хүн муу биш байлаа гээд сайн хамтрагч болчихдоггүй юм билээ.

Манай гэрийн бүх зүйлийг би зохицуулдаг байсан. Хүүхдийн эмч, сургуулийн хурал, хоол хүнс, хадмын бэлэг, ээжийн эм, байрны төлбөр, амралтын төлөвлөгөө. Нөхөр маань “чи сайн зохицуулдаг шүү дээ” гэж хэлнэ. Энэ магтаал шиг сонсогддог ч үнэндээ үүргийг бүгдийг нь миний мөрөн дээр тавьсан өгүүлбэр байлаа.

Би олон удаа “надад туслаач” гэж хэлсэн. Тэр “за” гэнэ, хоёр өдөр хийнэ, дараа нь мартана. Би дахиж сануулна. Тэгэхээр “чи өөрөө л төгс хийх гээд байдаг” гэж хэлнэ. Ингээд би эцэст нь өөрөө хийсэн нь амар гэж боддог болсон. Гэхдээ амар биш, зүгээр л ганцаараа хийхдээ хэрүүлгүй байдаг байсан.

Нэг өвөл миний бие гэнэт муудсан. Толгой эргээд, цээжээр хатгуулаад, шөнө дунд эмнэлэг явсан. Нөхөртөө хэлэхэд тэр “маргааш ажилтай, чи таксигаар явчих уу?” гэсэн. Тэр муу санаатай хэлээгүй байх. Зүгээр л миний асуудал бол миний зохицуулах зүйл гэж дасчихсан байсан.

Эмнэлгийн коридорт би ганцаараа суусан. Хажууд хүмүүсийн нөхөр, эхнэр, хүүхдүүд нь цай барьж, хувцас авчирч, гар атгаж байлаа. Би гар утсаа ширтээд “надад нөхөр байгаа. Гэхдээ би яагаад яг одоо ганц бие хүн шиг сууж байна?” гэж бодсон. Эмч миний нэрийг дуудахад би босохдоо гэнэт уйлчихсан. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах