Би өөрийгөө сайн ээж гэж боддог байлаа. Гэр минь цэвэрхэн, хүүхдүүдийн хувцас индүүдээстэй, хичээлийн хэрэгсэл нь бүрэн, хоол нь цагтаа. Найзууд маань “чи ямар мундаг зохион байгуулалттай юм бэ” гэдэг. Би ч дотроо бахархдаг байсан. Эмх цэгцтэй гэр гэдэг аз жаргалтай гэр гэж итгэдэг байжээ.

Манай том охин надтай адил нямбай. Харин бага охин маань огт өөр. Дуу шуу ихтэй, юм асгана, зураг зурж байгаад ширээ будна, хувцсаа энд тэнд тайлна. Би түүнээс хамгийн их залхдаг байсан. “Чи яагаад эгч шигээ байж болдоггүй юм?”, “дахиад завааруулчихлаа”, “чимээгүй суу” гэх үгс миний амнаас өдөр бүр гардаг байлаа.

Би түүнийг засаж байна гэж бодсон. Амьдралд эмх цэгц хэрэгтэй, хүүхэд багаасаа сурч авах ёстой гэж. Гэхдээ нэг л зүйл анзаарагдсан. Бага охин минь сүүлийн үед гэртээ дуугарахаа больсон. Цэцэрлэг дээрээ инээдтэй, багш нь “их нээлттэй хүүхэд” гэнэ. Харин гэртээ бол зөөлөн алхана, юм асгахгүй гэж хэт хичээнэ, намайг гал тогооноос гарахад шууд царайгаа харна.

Нэг орой би аяга угааж байтал цаана нь стакан унах чимээ гарсан. Бага охин маань сүү асгачихсан байсан. Би ам нээхээсээ өмнө тэр хоёр гараараа чихээ таглаад “ээж ээ, битгий орилоорой, би гэртээ дуугарахаас айдаг” гэж хэлсэн. Би яг тэр чигтээ хөшчихсөн. Миний таван настай хүүхэд өөрийн гэртээ дуугарахаас айдаг болсон байлаа.

Тэр шөнө би унтаагүй. Гал тогооны гэрэл асаалттай, асгарсан сүүний толбо арчигдсан ч миний доторх толбо арилаагүй. “Би хүүхдээ хүмүүжүүлсэн үү, эсвэл өөрийн дуу хоолойгоор түүнийг жижиг болгосон уу? Гэр минь цэвэрхэн байсан ч хүүхдийн минь сэтгэл ямар болсон юм бол?” гэж бодсоор өглөө болгосон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах