Охин маань хувийн их сургуульд сурдаг. Төлбөр өндөр ч би “миний хүүхэд надаас илүү амьдрах ёстой” гэж бодоод бүхнийг нь даах гэж хичээсэн. Би өөрөө залуудаа сургуулиа мөнгөгүйгээс орхисон. Тэр шарх одоо ч байдаг болохоор охиноо тийм мэдрэмж амсуулахгүй гэж тангарагласан.

Би оёдлын цехэд ажилладаг. Нүд, нуруу, гар бүгд өвдөнө. Гэхдээ цалин буух бүрт хамгийн түрүүнд охины төлбөрийн данс руу хийдэг. Өөртөө шинэ хувцас авахгүй, шүд өвдсөн ч эм уугаад өнгөрнө, нуруу хатгуулахаар нь тос түрхэнэ. “Ээж хүн ийм л байдаг” гэж өөрийгөө тайвшруулдаг байлаа.

Охин маань муу хүүхэд биш. “Ээж ээ, та өөрийгөө бодооч” гэж заримдаа хэлнэ. Би “миний охин л сайн сур” гээд инээнэ. Дотроо бол охин минь төгсөөд сайн ажилтай болж, миний бүх ядаргаа утга учиртай болно гэж боддог байсан. Хүүхдийн амжилтаар өөрийн золиосыг зөвтгөх амархан юм билээ.

Нэг өдөр ажил дээрээ ухаан балартаад суучихсан. Нурууны өвдөлт хөл рүү орж, гар бадайраад байсан. Эмчид үзүүлэхэд яаралтай шинжилгээ, эмчилгээ хэрэгтэй гэсэн. Үнийн дүнг сонсоод би шууд охины дараагийн улирлын төлбөрийг бодсон. Эмч “та хойшлуулбал хүндрэх эрсдэлтэй” гэж хэлсэн ч би “дараа ирье” гээд гарсан.

Тэр орой охины сургуулиас төлбөрийн сануулга ирсэн. Би эмчилгээний мөнгөө тэр чигээр нь шилжүүлсэн. Данс хоосон болоход нэг талаас санаа амарсан, нөгөө талаас айсан. Шөнө нуруу өвдөөд унтаж чадахгүй хэвтэж байхдаа “би охиноо аварч байна уу, эсвэл нэг өдөр охиндоо өвчтэй ээжийн өр үлдээх гээд байна уу?” гэж бодсон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах