Өвөө минь хөдөө жижигхэн газартай байсан. Их юм биш ээ. Хуучин хашаа, хоёр улиас, нэг муу амбаар. Гэхдээ бидний хувьд тэр газар өвөөгийн үнэртэй, зуны амралтын дурсамжтай, гэр бүлийн үндэс шиг санагддаг байлаа. Өвөө “энэ газрыг битгий зар, та нар хоорондоо муудалцсан ч энд ирээд цай ууж эвлэрээрэй” гэж хэлдэг байсан.

Өвөө өнгөрсний дараа газар ээж, ах, надад гурвууланд нь өвлөгдөхөөр болсон. Ээж “зарахгүй” гэж хатуу хэлсэн. Ах ч “яах гэж зарах юм, дурсгал шүү дээ” гэж байсан. Би хотод амьдардаг болохоор өдөр тутам очиж чадахгүй ч, тэр газар байгааг мэдэхэд сэтгэлд нэг тулгуур байдаг байлаа.

Гэтэл хэдэн жилийн дараа ахын бизнес хүндэрсэн. Тэр байнга мөнгө ярьдаг, зээл, тоног төхөөрөмж, хөрөнгө оруулалт гээд л. Би тусалж чадахгүйгээ хэлэхээр “чи дандаа өөрийгөө боддог” гэж гомдоллоно. Ээж тэтгэврээсээ өгнө. Би ахыг өрөвддөг ч, мөнгөний тухай яриа бүр гэр бүлийн хоолойг боодог болсон.

Нэг өдөр ээж газартай холбоотой татварын бичиг ирэхгүй байгааг анзаарсан. Би сумын газрын албатай холбогдоход “тэр газар шилжсэн байна” гэсэн. Эхэндээ буруу ойлгосон гэж бодсон. “Яаж шилжсэн юм? Бид зөвшөөрөөгүй” гэхэд “бүх хамтран эзэмшигчийн зөвшөөрөлтэй гэрээ байна” гэлээ. Би тэр өгүүлбэрийг сонсоод чих халуу оргиод явчихсан.

Хотод байгаа нотариат дээр очиж хуулбар авахад гэрээний ард гурван гарын үсэг байсан. Ээжийнх, ахынх, минийх. Миний нэрний доорх гарын үсэг намайг дуурайлгасан ч минийх биш байлаа. Сүүл хэсгийн гогцоо хүртэл буруу. Би тэр цаасыг бариад “төрсөн ах минь миний нэрийг хүртэл ашигласан юм уу, эсвэл ээж мэдэж байсан юм уу?” гэж бодоод яг амьсгалж чадахгүй болсон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах