Би жижиг дэлгүүрт кассаар ажилладаг байсан. Цалин их биш ч гэрт ойр, цаг нь боломжийн. Би мөнгөнд болгоомжтой хүн. Касс хаахдаа гурав шалгана, баримтаа хавтаслана, нэг төгрөг дутвал өөрөөсөө асууна. Яагаад гэвэл ядуу хүн нэр төрөөрөө л амьдардаг гэж ээж минь хэлдэг байсан.

Манай хамт олон цөөхөн. Би, хоёр худалдагч охин, менежер, эзэн. Бид өдөр бүр хамт хоол идэж, инээж, амьдралаа ярьдаг. Би тэднийг бараг гэр бүл шиг гэж боддог байлаа. Ялангуяа нэг охинтой их дотно. Надаас дүү, өрөвдөм амьдралтай, би заримдаа хоол авч өгнө, цалин буухаас өмнө мөнгө зээлнэ.

Нэг орой касс хаахад 1.8 сая төгрөг дутав. Би эхлээд тооцооны алдаа гэж бодсон. Дахиад шалгалаа, баримтаа үзлээ, пос машинаа тулгалаа. Мөнгө байхгүй. Менежерийн царай шууд өөр болсон. “Өнөөдөр касс дээр чи байсан” гэж хэлсэн. Миний зүрх доош унасан.

Би аваагүй гэдгээ хэлсэн. Гэхдээ “аваагүй” гэдэг үг баримтгүй үед ямар сул сонсогддогийг тэр өдөр ойлгосон. Эзэн ирж, бүх хүн дуугүй, намайг өөрөөр хараад эхэлсэн. Камерын бичлэгийг маргааш үзнэ гэсэн. Тэр шөнө би гэртээ ирээд хүүхдүүдийнхээ өмнө инээж чадаагүй. “Хэрвээ тэд надад итгэхгүй бол? Хэрвээ ажлаасаа халагдвал? Хэрвээ хүмүүс намайг хулгайч гэж бодсоор үлдвэл?” гэж бодсоор өглөө болгосон.

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах