Аав бид хоёр их ойр байсан. Би айлын бага охин. Аав намайг “миний нар” гэж дууддаг, сургуульд хүргэж өгдөг, өвөл гар хөл дааруулахгүй гээд өөрийн бээлийгээ өмсүүлдэг байсан. Ах, эгч хоёр “аав чамайг л эрхлүүлдэг” гэж тоглоно. Би ч дотроо аавын хамгийн хайртай хүүхэд нь би байх гэж боддог байлаа.

Аав нас ахих тусам ах маань гэрийн хөрөнгө, бичиг баримт ярьж эхэлсэн. “Эртхэн зохицуулахгүй бол дараа нь асуудал болно” гэнэ. Би тийм зүйл ярих дургүй. Аав амьд байхад өв хөрөнгө ярьж байгаа нь муухай санагддаг байсан. Аав ч “та нар битгий муудалцаарай” гэж хэлдэг.

Аав өнгөрөхөд манай гэр бүл нурсан. Оршуулга, хүмүүс, уй гашуу, хоосон гэр. Тэр үед хөрөнгө ярих ямар ч сэтгэл байгаагүй. Гэхдээ хэдэн сарын дараа нотариат дээр гэрээслэл унших хэрэгтэй болсон. Би аавын бичсэн зүйлд өөрийн нэр гарна гэж хүлээсэндээ биш, зүгээр л аав биднийг бүгдийг бодсон байх гэж итгэсэн.

Гэрээслэл дээр хотын байр ахын нэр дээр, хашаа байшин эгчийн нэр дээр, хадгаламжийн үлдэгдэл ач нарын нэр дээр гэж байлаа. Миний нэр байхгүй. Эхэндээ би буруу сонссон гэж бодсон. Дахиад уншууллаа. Үгүй. Миний нэр нэг ч мөрөнд байсангүй.

Ах “чи нөхөртэй, амьдрал чинь тогтсон” гэж хэлсэн. Эгч “аав чамд амьддаа их юм өгсөн шүү дээ” гэнэ. Би юу авснаа бодсон. Аавын бээлий, сургуулийн зам, “миний нар” гэдэг үг. Тэднийг мөнгөөр хэмжихгүй ч, цаасан дээр нэргүй үлдэхэд хайр хүртэл өөр жинтэй байсан юм шиг санагдсан. Би нотариатын өрөөнөөс гараад “аав намайг мартсан уу, эсвэл зориуд орхисон уу?” гэж бодсон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах